English |  فارسی |  Русский  
صفحه اول
رئیس ‌جمهور چچن: آمریکا به اندازه‌ای قدرتمند نیست که ما آن را دشمن روسیه تلقی کنیم
اظهارات پرخاشگرایانه مسعود به اشرف غنی و حکومت
ترامپ یک دیپلومات کهنه کار را سفیر جدید امریکا در افغانستان معرفی کرد
تلاش عطامحمد نور برای چگونگی اعلام موجودیت اپوزیسیون جدید
قرارداد نظامی بزرگ روسیه و عراق
رسانه ها: جنرال دوستم قصد کودتا علیه دولت را داشت
آموزش و تجهیز قوای سرحدی افغانستان توسط قزاقستان
اعزام 400 نظامی روسیه به سوریه
حمله راکتی به خانه عبدالرب رسول سیاف
۵۰ قریه در شمال افغانستان بدست طالبان افتاد
رزمایش نظامی تاجیکستان در نزدیکی افغانستان با هدف جلوگیری از تروریستان
ملاقات سفرای حقوق بشر فدراسیون روسیه و ترکیه در مسجد جامع مسکو
قزاقستان بر نقش افغانستان در ایجاد صلح و ثبات در منطقه تاکید کرد
سقوط بخش‌هایی از مرکز ولایت بغلان در حمله طالبان به شمال افغانستان
تاپی به دروازه‌های افغانستان رسید
شروع رایزنی های حنیف اتمر با مقامات قزاقستان و ازبکستان
سفر معاون لاوروف به آمریکا
اشتباه محافظان محقق یک عروسی را به عزا تبدیل کرد
تعداد تلفات غیرنظامیان افغان در ۲۰۱۷ رکورد زد
استفاده از معتادان در جنگ با طالبان توسط پلیس افغانستان
رئیس سنای افغانستان اتهام حمایت از گروه‌های تروریستی را رد کرد
ارتش پاکستان با داعش، در نزدیکی مرز افغانستان وارد جنگ شد
صف‌بندی‌های پیش از وقت انتخاباتی در افغانستان
هشدار عطامحمد نور: خارجی‌ها پا را فراتر از مشاوره نگذارند
اسپنتا: دولت ضعیف افغانستان نتوانسته آمریکا را به اجرای توافقنامه امنیتی با کابل وادار کند
حکومت افغانستان آزادی‌های مدنی- سیاسی را با خطر مواجه ساخته است
‎ضمير كابلوف: ناتو درباره تمویل هوایی داعش در افغانستان توضیح دهد
بشیر احمد ته ینج: ما در هیچ دادگاهی حضور پیدا نمی کنیم
نمایندگان: امریکا با دخالت در پرونده دوستم، افغانستان را با خطر جنگ‌های داخلی مواجه می سازد
لاوروف: مذاکرات آستانه دستاوردهای مثبتی در سوریه دارد
  صفحه اول/
انفجار خونین و نشست بین المللی پروسۀ کابل
/7.6.2017
انفجار خونین و نشست بین المللی پروسۀ کابل

وحید «مژده»

نظر نویسنده مقاله ممکن است مغایر موضع سایت افغانستان.رو باشد.

انفجار مهیب یک بمب در چهاراهی زنبق در 10 جوزا به کشته و مجروح شدن صدها تن از هموطنان بیدفاع ما انجامید. این جنایت علیه بشریت را مقامات امنیتی کشور به شبکۀ حقانی نسبت دادند اما نوعیت این انفجار آنهم در یکی از مناطق از نظر امنیتی بشدت حفاظت شده سوالات زیادی را به میان آورد که به تظاهرات انجامید. تظاهرات به خشونت کشیده شد و در اثر فیر نیروهای امنیتی، تعداد دیگری کشته و مجروح شدند.

در شرایطی چنین حساس که باید نیروهای امنیتی بشدت متوجه امنیت می بودند، در مراسم به خاک سپاری سالم ایزدیار پسر معاون سنا، سه انتحاری به نمازگران جنازه حمله بردند و بازهم عده ای را کشتند و مجروح کردند.

انفجار بمب توسط تروریست ها در 10 جوزا نه تنها تلفات جانی و زیان های بزرگ مالی از خود بر جا نهاد بلکه بزرگترین ضربه را بر وحدت ملی میان افغانها وارد آورد. تظاهراتی که قرار بود علیه تروریسم و حامیان این پدیدۀ شوم صورت گیرد، بسرعت رنگ قومی به خود گرفت و شبکه های اجتماعی پر از فحش و دشنام هایی شد که کسانی به حمایت از یک قوم و جمعی به دفاع از قوم دیگر نثار همدیگر کردند.

تظاهر کنندگان مطالبات بزرگی را عنوان کردند که در قدم نخست باید رئیس جمهور و رئیس اجرائیه از سمت های خویش استعفا بدهند و سپس یک حکومت موقت تشکیل گردد، سران سکتور های امنیتی نیز از وظایف شان برکنار و حتی محاکمه شوند که این مطالبات به تلاش در جهت کودتا از جانب یک قوم تعبیر شد.

این تجربه در کشور ما بار بار تکرار شده که هر حرکتی هرچند مدنی، تا سر برآورده، به سرعت رنگ وبوی قومی به خود گرفته است. بنابراین لازم بود تا تظاهر کنندگان این تجربۀ تلخ را در نظر می داشتند و قبل از مطرح کردن هر خواستی، در جهت جلب حمایت همه اقوام تلاش می کردند اما چنین نشد. در نتیجه حتی کسانی که از اشرف غنی و حکومت وحدت ملی دل خوش نداشتند، نگران شدند و به حمایت از این حکومت برخاستند.

اما شکی نیست که اکثریت مردم به حکومت بی باور اند. یک دلیل این بی اعتمادی به حکومت وحدت ملی ابهاماتی است که از وقایع گذشته در ذهن ها به جا مانده است. مثلا هنوز جزئیات حمله به تظاهرات جنبش روشنایی و حمله به شفاخانۀ نظامی سردار محمد داود خان در هاله ای از ابهام پنهان است و نتیجۀ کار کمیسیونی که حکومت وحدت ملی برای تحقیق در این کار گماشته بود هرگز برملا نشد. وقتی حکومت در چنین موارد بسیار حساس که با امنیت جانی شهروندان رابطه دارد پنهان کاری می کند، بازار شایعات گرم می شود و هرکسی از ظن خود آبی در آسیاب شایعات می ریزد و به نگرانی های مردم می افزاید.

گفته شده که تانکری که بمب در آن جابجا شده بود ومنفجر شد، اجازه نامه از یکی از سفارت خانه های خارجی را داشته و به استناد آن نیروهای مستقر در محل به وی اجازۀ ورود داده اند. در این منطقه حدود ده سفارت خانه وجود دارد اما اینکه نام سفارتی که تانکر به آنجا رفته و سپس بیرون شده است افشا نمی شود، به گرمی بازار شایعات می افزاید.

هرچند حکومت شبکۀ حقانی را متهم به این حمله می کند اما طالبان هرگونه دست داشتن در این حمله را رد می کنند. طوری که می دانیم در تحریک طالبان، معاون بازوی اجرایی این گروه است. از آنجایی که سراج الدین حقانی معاون ملا هبت الله است، عنوان کردن شبکۀ حقانی به دست داشتن در این حمله سوال برانگیز است؛ چرا مقامات امنیتی به جای شبکۀ حقانی که جدا از طالبان نیست، از خود طالبان نام نمی برند؟ چه حکمتی در عقب این اتهام نهفته است؟

در حالیکه داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفته، نام نبردن از داعش و خاموشی در برابر این گروه نیز سوال برانگیز است. در این اواخر دو واقعۀ مهم در رابطه به داعش اتفاق افتاده که نباید با حملۀ تروریستی اخیر در کابل بی رابطه باشد؛ پرتاب بمب مادر توسط امریکا در ولسوالی اچین ولایت ننگرهار که گفته شد مواضع داعش را هدف قرار داده است و کشته شدن حسیب الله لوگری رهبر داعش در عملیات مشترک نیروهای خارجی و افغان.

آیا داعش با انفجار این بمب فوق العاده بزرگ، جوابی به پرتاب بمب مادر در اچین نداد؟ آیا این کار جوابی به کشته شدن رهبر شان نبود که شخص رئیس جمهور آنرا به عنوان یک دست آورد مهم در جنگ علیه تروریسم اعلام نمود؟

داعش با این کار، انتقام بمب پرتاب شده در اچین را از مردم غیرنظامی در کابل گرفت اما مقامات دست اندرکار در کابل برای اینکه احساسات خشم آگین مردم متوجه امریکا نشود، تلاش کردند تا این مسئله پنهان نگهداشته شده و شبکۀ حقانی متهم اصلی به شمار آید.

**

انفجار این بمب اختلافات میان حکومت وحدت ملی را افزایش داد و حتی صلاح الدین ربانی مشروعیت حکومتی را خود وزیر خارجۀ آنست زیر سوال برد. در چنین اوضاع، روز سه شنبه 5 جون کابل شاهد نشستی با شرکت نمایندگان بیش از بیست کشور و نهاد های بین المللی بود. این نشست به فاصلۀ چندروز از وقایعی خونینی برگزار گردید که از شهریان کابل صدها کشته و زخمی گرفت.

رئیس جمهور با تدویر این نشست در صدد بود تا در داخل مشروعیت حکومت خود را به رخ کسانی بکشد که به دلیل قفدان مشروعیت، از وی خواهان کناره گیری بودند و در خارج نیز به کشور های منطقه و جهان نشان دهد که بر اوضاع کاملا مسلط است.

این نشست به سلسلۀ نشست های بی ثمر پیشین که از سال 2009 آغاز شده است صورت گرفت و بیشتر به نوعی گزارش دهی از جانب اشرف غنی به شرکت کنندگان شباهت داشت. شرکت کنندگانی که اکثر شان دیپلومات های کشور های خارجی در کابل بودند و آنهایی هم که از خارج آمده بودند، مقامات بلندپایه نبودند. این نشست در فضای بشدت نظامی در کابل برگزار گردید و حتی در بعضی از مناطق این شهر از مردم خواسته شده بود که از خانه های خود بیرون نشوند. این نشست حکومت افغانستان را بیش از پیش در انظار جهانیان ضعیف و ناتوان نشان داد که بشدت درگیر اختلاف داخلی است.

در چنین فضایی اشرف غنی از طالبان خواست تا از آخرین فرصت استفاده کنند و به پروسۀ صلح بپیوندند و چنین فرصت دیگر در اختیار آنان نخواهد بود. سخنان اشرف غنی تازگی نداشت و همان پیش شرط های قبلی را نیز برای رسیدن به صلح تکرار کرد. طالبان در جواب حضور نیروهای خارجی در افغانستان را همچنان مانع اصلی فراراه صلح دانسته و به خواست رئیس جمهور غنی جواب منفی دادند.

مشخص نیست اکنون که طالبان به آخرین فرصت داده شده از جانب اشرف غنی جواب رد دادند، رئیس جمهور از چه گزینه ای استفاده خواهد کرد تا طالبان را به دلیل از دست دادن آخرین فرصت پشیمان سازد.
فارسی.رو
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
صفحه اول
اخبار
روسيه و افغانستان
افغانها مقيم روسيه
معرفی چهره ها
آسيای مرکزی
از منابع روسي
مصاحبه
عکس ها
Google

RSS

matlab@farsi.ru








© 2003-2007 نشريهء آزاد افغانی
كليه حقوق اين سايت متعلق به «افغانستان.رو» ميباشد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع اداره سايت باشد
استفاده از مطالب سايت با ذکر ماخذ آزاد است.
--2.1--