|
|
| صفحه اول/ |
عملیات در مارجه - اغاز تحقق ستراتیژی نو یا نمایش قدرت؟
/21.2.2010
شاه محمود نیک
معلومات مختصر درمورد نویسنده مقاله: داکتر شاه محمود نیک – کارشناس مسائل افغانستان .
نظر نویسنده گان مقالات ممکن است مغایر با موضع سایت "افغانستان.رو" باشد.
اوضاع در افغانستان در دوران حضور نیروهای ایتلافی ناتو تحت رهبری ایالات متحده امریکا و نیروهای بین المللی ایساف روز به روز متشنج تر شده میرفت و گراف خشونت ها سیر صعود خود را می پیمود. در عین حال طی این مدت تشنج معین در مناسبات حکومت افغانستان و دول غربی در راس ایالات متحده امریکا بوجود امده بود. هماهنگی در فعالیت های نظامیان ایتلاف بین المللی، ایساف و نیروهای امریکا از یک طرف و اردوی ملی و پولیس افغانستان از طرف دیگر وجود نداشت.
رهبری نظامی نیروهای ایتلاف بین المللی تحت رهبری ایالات متحده امریکا و نیروهای بین المللی مساعدت به امنیت در افغانستان تحت رهبری ناتو به حفظ وضع موجود علاقمند بودند. انها نیروهای شان را در پایگاه های نسبتاً مصئون جابجا نموده بودند و به عملیات نا منظم یکباره، انهم به خاطر " حلال کردن نان شان" و عمده تاً به بمباردمان های هوایی ترجیح میدادند که باعث تلفات عبث مردم بی گناه در افغانستان میگردید. حتی اطلاعات روز افزون در باره معامله گری نیروهای فرانسوی، ایتالوی، هالندی و غیره با طالبان به منظور جلوگیری از حملات انها و تلفات در بین افراد نظامی منتشر گردیده اند. این موضوع حتی به سطح پارلمان های کشورهای غربی جنجال های را برانگیخته بود. حتی در رسانه های اطلاعات جمعی معلومات منتشر شدند که نظامیان غربی به خاطر عبور دادن قطار های اکمالاتی شان به طالبان باج می پردازند.
رهبران نظامی ایالات متحده امریکا، ناتو و کشورهای دیگر شامل ایتلاف در دفاتر گرم در واشنگتن، بروکسل و لندن گزاراشات خوب ترتیب شده متحدالمال راجع به " وضع عالی امور" و به اصطلاح خیرو خیرت دریافت میکردند. ولی بالاخره، پژواک حوادث در قدم اول المناک برای افغانها و جوامع غربی به این دفاتر رسید و گوش های ناشنو بیروکراتان امریکایی و ناتو را بازنمود.
در نتیجه بعد از گذشت هشت سال انها، گویی نو از خواب بیدار شدند و به دور و بر خود نظر انداختند، صدای وجدان خود، فریاد های افغانان بی گناه و مهمتر از همه صدای رهبری افغانستان را شنیدند. باید گفت که عده شخصیت های طراز اول امریکا و دول غربی بازهم مذبوهانه تلاش نمودند تا بار مسوولیت را بر دوش رهبری افغانستان بیندازند و انرا مسوول تمام ناکامی ها قلمداد کنند. ولی ، بالاخره عقل سلیم پیروز گردید و همه در صدد تحلیل مسوولانه اوضاع برامدند.
رئیس جمهور افغانستان پیشنهادات سازنده خود را در باره حذف نمودن عده از رهبران سالم اندیش طالبان از لست سیاه تحریمات شورای امنیت ملل متحد، مذاکره با طالبان و همگرایی مجدد انها در زندگی صلح امیز، تقویت اردو و پولیس ملی، بازسازی اقتصادی، حکومت داری موثر، مبارزه با فساد و مسایل مبرم انکشاف دولت دموکراتیک افغانستان به معاونت جامعه بین المللی تدوین نمود. دول غربی با در نظرداشت ستراتیژی نو رئیس جمهور امریکا در افغانستان به مثابه اساس به نوبه خود به پیشنهادات رئیس جمهور افغانستان را لبیک گفتند و وعده کمک در امر تحقق این پیشنهادات و ایفاء نمودن نقش فعال در عملی ساختن انها دادند. این همه موضوعات در کنفرانس بین المللی مورخ 28 جنوری لندن تسجیل گردید. در نتیجه فوند به منظور همگرایی طالبان در زندگی صلح امیز به اندازه 500 میلیون یورو تاسیس شد که فقط در روزهای کنفرانس مبلغ 140 میلیون یورو کمک به ان صورت گرفت.
باید افزود که قبل ازبرگذاری کنفرانس بین المللی لندن در باره افغانستان کنفرنس منطقوی به ابتکار ترکیه در استانبول تحت رهبری رجب طیب ایردوغان صدراعظم ترکیه با شرکت حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان و اصف علی زرداری رئیس جمهور پاکستان برگذار گردید که بعداً نمایندگان کشورهای دیگر، منجمله چین نیز به انها پیوستند. در این گردهمایی نیز مساله همکاری های منطقوی مورد بحث و توافق قرار گرفت.
بعد از کنفرانس بین المللی لندن، کنفرانس بین المللی امنیت مونشن برگذار شد و حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان در ان وعده داد که افغانان در طول 5 سال مسوولیت تامین امنیت در کشور را مستقلانه بر دوش خواهند گرفت و به هیچ وجه نمی خواهند بار دوش دیگران باشند.
تهدید های ناشی از افغانستان شکل جهان شمول اختیار نموده و مساله اعاده صلح وثبات در افغانستان از چارچوب ملی مدت ها قبل خارج گردیده است. پالیسی میکران جهان این موضوع را به خوبی درک میکنند. ولی برخورد با این مساله فقط از موضعگیری زور و راه حل نظامی ان مردود ثابت گردیده است.
افغانستان در حال حاضر واقعاً هم به نقطه ستراتیژیک تقاطع منافع دول بزرگ جهان و منطقه مبدل گشته است و نام قلب اسیای ان نسبت به هر وقت دیگر امروز صدق میکند. حضور نظامی کشورهای غربی، در راس امریکا امروز به بهانه های ساده " مبارزه با "القاعده" به هیچ وجه تبرئه شده نمی تواند، در پشت ان اهداف دور و دراز ستراتیژیک قرار دارند.
دیپلومات هندی بهادر کمار در مقاله منتشره در روزنامه « ایشیا تایمز» می نویسد که مفکوره اساسی – توسع طلبی ناتو در اسیای مرکزی می باشد. راسموسن سرمنشی ناتو در مونشن گفت که « باید ناتو را به مجمع مشورتی در باره مسایل امنیت بین المللی، پلانگذاری نظامی و عملیات واقعی مبدل ساخت. افغانستان مثال برازنده انست.
ولی در چنین شرایط خطیر تاریخی وظیفه افغانان چیز فهم چیست؟ ما نباید به وسیله تحقق اهداف بیگانگان مبدل شویم. منافع ما باید در وجود منافع دیگران تامین شوند، نه انکه منافع افغانان قربانی منافع دیگران گردند. موضعگیری حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان در باره دفاع از منافع افغانهای عادی و جلوگیری از تلفات ناحق مردم بی گناه ما قابل قدر است و او ، بالاخره در این جد و جهد خود موفق گردید. برای اولین بار در طول عملیات امریکا و متحدین ان در افغانستان قوماندان نیروهای ناتو جنرال امریکایی مک کریستال به خاطر کشته شدن 15 نفر ملکی در عملیات " مشترک " در هلمند عذر خواست. این کار سابقه نداشت.
عملیات " مشترک " با شرکت 15 هزار نظامی امریکا، انگلستان و سربازان اردوی افغانستان بعد از یک دوره دقیق و مفصل امادگی در ولسوالی های مارجه و نادعلی ولایت هلمند اغاز گردید . قوماندان نیروهای انگلیسی در جنوب افغانستان گفته است که در نتیجه عملیات " مشترک" در مهمترین مرکز تجمع طالبان در ولایت هلمند، تشکیلات رهبری محلی طالبان از هم پاشیده اند. جنرال نیک کارترقوماندان نیروهای انگلیسی افزود که عملیات در مارجه بزرگترین عملیات از سال 2001 در افغانستان محسوب میشوند. این روشن است که این عملیات هم از نظر تعداد کمی سربازان ( 15 هزار سرباز )، وسایل که در ان بکار گرفته شده و هم از نقطه نظر تاکتیکی از عملیات های گذشته تفاوت زیاد دارد.
جنرال انگلیسی افزود که انها به تعهدات خود در برابر مردم محلی وفاداراند و میخواهند تا مردم باور کنند که نیروهای خارجی به جز از تامین امنیت هدف دیگری ندارند.
در عین حال، رئیس جمهور حامد کرزی یکبار دیگر اعلام داشت که نظامیان ناتو در عملیات بر ضد شورشیان مانند گذشته به تلفات ناحق زیاد در بین مردم ملکی اجازه میدهند. او طی سخنرانی در افتتاح اجلاس پارلمان افغانستان، بطور خاص به اهمیت کاهش بمباردمان های هوایی اشاره نمود. ولی رئیس جمهور افغانستان باور دارد که این اقدامات کافی نمی باشند.
حالا که این عملیات بزرگ با اهداف مشخص اغاز شده معلوم خواهد شد که ایا این عملیات ستراتیژی خوب سنجیده شده و یا فقط عمل نشان دادن قدرت است. اگر حوادث مطابق سناریوی سنجیده شده قدم به قدم انکشاف یابند، پس امیدی برای اعاده صلح و بازگشت مردم به زندگی صلح امیز وجود دارد. ولی باید با اطمینان خاطر نشان ساخت که فقط عملیات " مشترک" نتیجه جنگ را در افغانستان تغییر نخواهد داد. از همینرو تلاش های گسترده جهت جلب همکاری کشورهای همجوار افغانستان راه اندازی شده اند.
ریچارد هالبروک در روز یکشنبه در شهر استانه (قزاقستان) بعد از ملاقات با قناد سودابایف وزیر خارجه قزاقستان به خبرنگاران اعلام داشت: " ازبکستان به ما در باره ترانزیت مواد کمک ارزشمند می نماید، به ترانزیت مواد از طریق خاک خود اجازه میدهد، این سهم بسیار مهم است". هالبروک همچنان از قرغزستان به خاطر حمایت از عملیات در افغانستان ابراز سپاسگذاری نمود.
بهادر کمار در مقاله خود می نویسد: مفکوره اشتی با طالبان در شرایط بسیار معقول به نظر میرسد، وقتیکه خشم مسلمانان و نا امیدی از اوباما روز به روز قوی تر شده میرود، امریکا بصورت بسیار خطرناک به رویارویی با ایران نزدیک شده و ضرورت ایجاد " شکاف " در نظرات مسلمانان افزایش می یابد. در عین حال، حل اوضاع با طالبان همچنان سیاست واقعی تصور میشود. جنگ در افغانستان به بهای گزاف پولی تمام میشود، این جنگ همچنان به بهای جان سربازان غربی تمام میشود و ان را نمی توان برد. دیالوگ با طالبان شاید، یگانه راه مجاز باشد، تا حضور علنی ناتو را در اسیای مرکزی بدون ضرورت پیشبرد جنگ بی فایده حفظ کرد.
گسترش اسلام پرستی در افغانستان چنان نقاط داغ، مانند قفقاز شمالی، کشمیر، و منطقه خود مختار سینجیان – اویغور چین را رادیکال تر میسازد. چین نسبت به هرکسی دیگر از بازگشت طالبان متضرر خواهد گشت.
این مساله را روحیه پیکن در کنفرانس بین المللی لندن در باره افغانستان و در کنفرانس منطقوی استانبول، جای که چین می گفت که افغانستان برای امنیت و ثبات منطقوی مساله بسیار مهم است، تا ان را فقط به واشنگتن واگذار نمود، ثابت ساخت .
در پهلوی اقدامات اتخاذ شده نظامی راه اندازی فعالیت های موازی، خاصتاً از طرف حکومت افغانستان در عرصه مبارزه با فساد، تصفیه عناصر خائین از دستگاه دولتی، صرفنظر از حد افراطی مصلحت گرایی و مهمتر از همه فعالیت های عمرانی، در قدم اول در جهت تامین و تنظیم مساله مسکن، تعلیم و تربیه اطفال، تامین مشاغل و ایجاد شبکه بنیادی اقتصادی - تامین اب، برق، مواد سوخت و غیره، بسیار ضروری پنداشته میشوند.
فقط در صورت که مردم ثمره تحولات را لمس کنند صلح و ارامش در وطن تامین شده میتواند.
رئیس جمهور حامد کرزی به صفت دیپلومات با تجربه در صحنه سیاست بین المللی بسیار موفق است. سفر های رئیس جمهور به خارج ثمرات محسوس در قبال دارد. ولی بهتر می بود که اگر چند سفر کوتاه را در شهر کابل انجام میداد. فقط در فاصله 500 متری ارگ ریاست جمهوری صحنه دلخراش کثافات و ویرانه های گمرگ قدیم و مرادخانی را مشاهده میکرد. این منطقه را نیروهای ناتو و امریکا هیچگاهی پاکسازی نخواهند کرد. ایا رئیس دولت از تخریب منار پل محمود خان که در ان یگانه ساعت دیواری در کابل وجود داشت و اثر تاریخی شهر بود وهمچنان از غصب زمین کتابخانه عامه کابل اگاهی دارد؟
|
| فارسی.رو |
(0)نطرشما در اين مورد
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
مطالب تان را برای نشر میتوانید به آدرس زیر بفرستید
|
|
|
|
|
